Głos znad Bystrzycy

Wieczorem tak dobrze mi się zasnęło. Byłem spokojniejszy, wewnętrznie szczęśliwy i rozmarzony. Przeczytałem kilka stron „Vikinga” ale myślami byłem tu, bliżej, na rzece…

Podobnie jak wszyscy koledzy lubelska brać kajakowa także rozpoczęła sezon. W zamyśle pływanie zimowe nieoczekiwanie stało się wiosennym, takim prawdziwym jakie bywały dawniej na doskonale znanym odcinku rzeki Wieprz, Łęczna – Kijany. Leniwie zebraliśmy się z Szymkiem o 9 w ostatnią niedzielę lutego. Szlaków wędrówki wodnej było kilka, do wyboru rodzima Bystrzyca lub Wieprz. Kilka dni wcześniej sprawdziłem naocznie stan wody i urok brzegu Kijan, nalegałem więc za Wieprzem. Zanim załadowałem swój kajak Szymek nie mogąc się doczekać zjechał na most – poziom rzeki wyraźnie się podniósł. Oblodzone brzegi po których jeszcze kilka dni temu spacerowałem dziś były zalane wartkim nurtem ciemnej wody. Piękne słoneczko, płynąca rzeka, zapowiada się wyśmienity spływ, czego chcieć więcej niż takiej mszy.

Na wodę schodzimy około 11 tuż przy stadionie Górnika. W międzyczasie dołącza do nas dwóch kolegów płynących na górskich jedynkach. Woda wije się miedzy wysokimi brzegami, to z lewej to z prawej strony oblewając wszystkie dotychczasowe przeszkody, pnie, zwalone drzewa, gałęzie. Chlupocze czasem o zmarznięte brzegi sięgające lodem jak wątłe pomosty w środek nurtu.

Śnieżne płaty na brzegach już ustępują pod promieniami słońca, tylko zacienione nawisy jeszcze udają srogą zimę. Wciąż przypominają grubą warstwą nieodległe dni. Jest cicho, bardzo cicho w chwilach gdy wszyscy odkładają wiosła, nie mówią nic, poddają kajak wodzie. Gdy wiosenna aura odsłania szarozielone łąki schodzące wprost do rzeki. Nagle kaczki zrywają się do lotu i lądują trochę dalej ślizgając się po powierzchni przerywając takie chwile medytacji.

Docieramy do Nowogrodu dosyć szybko. Ze wzgórza rozpościera się w tej wiosce widok na Wieprz. Jemy kanapki i słuchając opowieści snujemy plany ale jest i czas na zabawę. Miejscowa górka to wymarzone miejsce do zjazdów okolicznych dzieci. Wszędzie leża worki wypełnione słomą. Nie możemy sobie odmówić takiej frajdy. Mateusz taszczy na szczyt Topolino, śnieg więzi po kolana. Zjazd super, kontra, wyskok na garbie i chłopak wypadł z kajaka. Zapomniane kurtki dziecięce   leża niewinnie na stoku nie zdając sobie sprawy z tego, że były zarzewiem awantur. Ile to razy samemu się bez czegoś wróciło do domu gdy zabawa pochłaniała niczym woda.

Dopływamy do Kijan. Tak, po lodzie po którym chodziłem śladu nie ma. Trzeba się wbić w zaśnieżoną skarpę. Otwieram włości i rozpalam pod kozą, herbata i powoli żeliwo zaczyna wypełniać pusty dom ciepłem. To był ładny dzień i jeszcze ładniejszy spływ. Wracamy do Lublina i niedługo po tym tak dobrze mi się zasypia.

Mam wrodzony lęk do kleszczy, dlatego gdy Marysia przyniosła na sobie 10 czy 15 tych stworzeń, wiedziałem że prócz wrażeń do domu przywiozę coś jeszcze. Te słowa prowokowane są już drugim pasożytem… okropność. Trzeba zerwać z mitem kleszcza i leszczyny i jako siedzisko tych pajęczaków uznać wszelkie trawy, szuwary i błota. Także te z naszych ostatnich zmagań, te z Zachodniego Polesia, nazywanego także Lubelskim.
Sobota 4 kwietnia rozpoczynała dla dużej bo 23 osobowej grupy sezon kajakowy 2009 r. Miejsce spływu – Włodawka, dopływ Bugu, rzeka poleska. Wiosną rozlana posród trzcinowisk, meandrująca łakami latem. Bardzo popularny szlak kajakowy „ściany wschodniej”, opisywany w przewodniku p. Józefa Tworka, jak i na odwrocie arkusza „Mapy Turystycznej. Poleska Dolina Bugu 1:75k” wydawnictwa Kartpol, Lublin 2007. Wariant płynięcia krótki na odcinku Kołacze (zjazd z głównej drogi 82 za Karczmą Polską, na drogę 819) – Adamki (Wiata z miejscem na ognisko, ławkami, pomostem. Własność Nadleśnictwa Włodawa). Długość według przewodników 14,5 km, czas 4,5 h. Odległość zmierzona 17 km, 4 h.

Włodawka jest typową poleską rzeką. Płynący Prypecią zgodnie przyznali, że jest jej mniejszą siostrą. Jeżeli dla kogoś wygoda jest najważniejsza, a wschodnia granica jest mentalną przeszkodą, może z czystym sumieniem spłynąć polską rzeczkę i uznać, że zna Polesie . Łatwo znaleźć dogodne miejsce do postoju, brzegi są bowiem dostępne, łagodnie schodzące ku brzegom. Ogląd na szerszą okolice zapewnią bardzo liczne zwyżki. Ambony myśliwskie stojące na skrajach sosnowych lasów w porze rozlewisk wyłaniają się z trzcin, wyglądają bardzo malowniczo nurzane w wodach.

Taki charakter ma odcinek do Suchawy, miejsca ciekawego z uwagi na dawną cerkiew i cmentarz. Tu rzeka płynie u stóp lasu, następnie do niego wpływa. Ten malowniczy szlak ukazuje drugie oblicze Polesia, podmokłe lasy, żeremia, niedostępne suchą nogą mroczne, bagniste skupiska drzew. Rzeka mimo iż systematycznie sprzątana jest idealnym miejscem bytowania bobrów, tak więc drzewa mogą pojawiać się dość często. Nurt jest przy tym wartki co da wiele radości zwałkowcom. W czasie gdy płynęliśmy nie napotkaliśmy jednak trudniejszych miejsc. Bez kabiny się nie obyło, całe szczęście nie mojej.

Adamki to wspaniałe miejsce do pofolgowania sobie po zimowym śnie. Miejsca dużo i do tańców i do rozmów. Każdy znajdzie dla siebie cichy kąt. Ognisko buchało drzewem z wykrotów pobliskiego lasu. Takie wygody biwakowe należy ustalać z leśnictwem i rezerwować wcześniej. Nie mogło być inaczej gdy z Wiciem przyjechała beczka chełmskiego piwa (polecam, na drugi dzień wspaniale zaspokaja pragnienie). Romek ze skrzypkami, Adaś z gitarą dojechali na biwak, Józek już brzdąka. Wspaniała atmosfera do snucia planów, piania i zawiązywania kontaktów. Ludzi bowiem już około 30, p. Tworek udziela rad jak płynąć, podpisuje przewodniki. Dziś reklamując siebie w Radiu Lublin, mówił i o naszym spływie – lepiej tu być niż o tym słyszeć. Szczególnie ze względu na międzynarodowy charakter spływu. Dowiedziawszy się drogą pantoflową jest z nami Niemka Conny, studentka z wymiany mówiąca po polsku. Wszystkich zapewnia, że bardzo jej się podoba. Dla nas – „Polski B” to również nie lada atrakcja;).
Rano znów wspaniała pogoda, jedni zmarzli inni nie, ale zapał nas nie opuszcza. Szymek wiąże jeszcze kajaki załadowane wieczorem i jedziemy na Uherkę.

Album Szymka

Album Michała

Nie pisałem i nawet nie chce pisać się o Uherce. Kanał z oznaczeniami dla ludzi trzymających pierwszy raz w życiu wiosło i ich dzieci – pięcioletnich szkrabów. Przy pięknej pogodzie, ona da satysfakcję z płynięcia. Przy deszczu – tylko dla twardzieli. Z okazji nudnego rowu, z którego nic nie widać, wykąpałem się w nim. Jestem morsem.

Maj, maj, maj. Już lista zamknięta, chętnych na busa i osobówkę.  I w poczekalni także są. Przygotowania w toku, najprzyjemniejsze są jednak zakupy, osobiste, czyjeś, cieszą tak samo, wszak flotylla bogaci się .

Na kajakowej mapie Polski nie może zabraknąć Lubelszczyzny. Oznajmiam koleżeństwu, że wbrew “Informatorowi Kajakarza” nie jesteśmy białą plamą i u nas też „wielkie dzieje się!”
Przedstawiam do ogólnej wiadomości program zaprzyjaźnionych ze sobą klubów lubelskich.

KTR Kontra:
28 lub 29.03 Gałęzówka. Mała rzeczka pod Lublinem zasilona wodą z roztopów.
4-5.04 “IV Roztopy wiosną” – Spływ Włodawką i Uherką, dopływy Bugu.
29.04-3.05 – “IV Spływ im. J. Michalskiego” – rzeka Stochód ( Ukraina ).
maj/czerwiec – spływy Bystrzycą , Tanwią , Wisłą , kurs kajakowy.
Początek lipca – Studencki Spływ Prypecią Ratno-Swałowicze.
14.07 – Dniestr

KTK Ciernik:
18-19.04 – Udal, dopływ Bugu.
23-24.04 – Uherka.
29.04-3.05 – Stochód.
11-14.06 – Lubaczówka.
Lipiec lub sierpień – Loara.
18-19.07 – Okrzejka lub Wilga.
1-2.08 – Huczwa.
12-13.09 – Żółkiewka.
17-18.10 – Zakończenie sezonu. Bystrzyca.

Jak więc widać nie sięgamy daleko, a pływamy po rzekach nie mniej pięknych. Może i przez lokalny patriotyzm, piękniejszych, niż wiele zatłoczonych rzek północnej Polski.
Przez logistyczne możliwości wschodnia granica nie jest dla nas przeszkodą i Euroregion Bug, to prawdziwie Nasz region.