Głos znad Bystrzycy

Ech, jak wiele mnie ominęło rodząc się na kilka lat przed oswobodzeniem z bloku wschodniego. Dziś, w tak pogodny dzień, ze starszymi przewodnikami po dawnych czasach, choć trochę uczestniczyłem w ich wspomnieniach. Ograniczyłem się do robienia kwaśnej miny, z lekkim tikiem powieki i chłonnym jak gąbka uchem. Rzecz cała w kartce A4, która do mnie dotarła a na niej…
Czy kiedykolwiek odmówiono Panu(i) wydania wizy białoruskiej, lub wiza została anulowana?
Czy był(a) Pan(i) kiedykolwiek deportowany(a) z obcego państwa?
Środki zapewniające pobyt na terytorium Republiki Białoruś
Data urodzenia męża (żony)
Nazwisko rodowe męża (żony)

Cóz za wnikliwe podejście do obywateli sąsiedniego państwa, u nas takiej ankiety już nie uświadczysz ….

W 2007 r. zimy nie było, przyszła na kilka dni w styczniu 2008 i w lutym, na jeszcze krócej. Powoli zacząłem wchodzić w sezon. W marcu kupiłem wiosła w Zemborzycach w firmie K. po 125 zł za sztukę. Dostałem upust powołując się na W i Sz. Zapłaciłbym wiecej, ale akurat własciciel firmy nie miał wydac. Wietrzny był dzień ale ładny i pozwalał snuć wyobrażenia o wiosłowaniu. Przymierzyłem się do ruchów, które sa mi tak bliskie, a wyczekiwane każdej zimy. Odwiozłem tego samego dnia zakup nad Wieprz i postawiłem w kącie. Dołożyłem stare wiosło, które znalazł K i cieszyłem oczy.

Co własciwie dla mnie znaczy wchodzic w sezon. Nim jeszcze pojde na pierwsze klubowe zebranie, nim dostanę do rąk kalendarz imprez i dowiem się o planach innych, sam czytam. Wiosło, przewodniki, gazety z regionu, szukając informacji znad Wieprza, niezbyt często aktualizowane strony tematyczne o rzece. Wyciagam z szuflady wytarta już listę przedmiotów i rzeczy, które zabiorę ze sobą. Co roku uaktualniana, stała się dzieckiem doświadczeń, zbieranina słów wykreślonych, bo przedmioty je oznaczające stały się zbędne, nigdy nie użyte, zawadzające, ciężkie i męczące swą obecnośćią i zmuszające do ciągłego przekładania. Czuję złość wracając do domu i wyjmując z hoboka ubranie, ułożone w kostke z adnotacja „czyste”. Pół biedy, gdy jedzie ono w samochodzie, to gorsze pół, gdy płynie w kajaku. A w naszych warunkach przeciez i ja sam nie mogę płynąc. Wszystko się kumuluje i problemy towarzysza zwielokrotniaja się przez mój zbedny bagarz i moje problemy przez jego ekwipunek, który powinien zostać w domu. Dlatego najbardziej lubie sam. Sam nie musze do nikogo nic mowic, patrzec osiem godzin w czyjes plecy i myslec, czy on widzi kątem oka ruch mojego wiosla. Sam to sam, albo już niech lepiej nie wiosłuje. Najlepiej spi i będzie lekkim. Mam zły charakter w kajaku i zdaje sobie z tego sprawę. Każdy ma swoje złe strony.

Lubie się przygotować na własną rękę, mieć swoją książkę, własną mapę, którą robię na długo przed wyjazdem, tuż po ustaleniu na zebraniu trasy. Internet i komputer stają się w tym bardzo pomocne. Mapę można ściągnąć bezpłatnie właściwie każdego kawałka ziemi, trzeba tylko poszukać. Lubię mieć na wydruku rzekę i pobliskie miasteczka, lubię ją sklejać, składać, poprawiać za Google Earth i z przewodnikiem analizować czas, który warto przeznaczyć na obiegniecie miasteczka. Lubię wiedzieć gdzie jadę.