Archive for the 'Impreza' Category

Wieczorem tak dobrze mi się zasnęło. Byłem spokojniejszy, wewnętrznie szczęśliwy i rozmarzony. Przeczytałem kilka stron „Vikinga” ale myślami byłem tu, bliżej, na rzece…

Podobnie jak wszyscy koledzy lubelska brać kajakowa także rozpoczęła sezon. W zamyśle pływanie zimowe nieoczekiwanie stało się wiosennym, takim prawdziwym jakie bywały dawniej na doskonale znanym odcinku rzeki Wieprz, Łęczna – Kijany. Leniwie zebraliśmy się z Szymkiem o 9 w ostatnią niedzielę lutego. Szlaków wędrówki wodnej było kilka, do wyboru rodzima Bystrzyca lub Wieprz. Kilka dni wcześniej sprawdziłem naocznie stan wody i urok brzegu Kijan, nalegałem więc za Wieprzem. Zanim załadowałem swój kajak Szymek nie mogąc się doczekać zjechał na most – poziom rzeki wyraźnie się podniósł. Oblodzone brzegi po których jeszcze kilka dni temu spacerowałem dziś były zalane wartkim nurtem ciemnej wody. Piękne słoneczko, płynąca rzeka, zapowiada się wyśmienity spływ, czego chcieć więcej niż takiej mszy.

Na wodę schodzimy około 11 tuż przy stadionie Górnika. W międzyczasie dołącza do nas dwóch kolegów płynących na górskich jedynkach. Woda wije się miedzy wysokimi brzegami, to z lewej to z prawej strony oblewając wszystkie dotychczasowe przeszkody, pnie, zwalone drzewa, gałęzie. Chlupocze czasem o zmarznięte brzegi sięgające lodem jak wątłe pomosty w środek nurtu.

Śnieżne płaty na brzegach już ustępują pod promieniami słońca, tylko zacienione nawisy jeszcze udają srogą zimę. Wciąż przypominają grubą warstwą nieodległe dni. Jest cicho, bardzo cicho w chwilach gdy wszyscy odkładają wiosła, nie mówią nic, poddają kajak wodzie. Gdy wiosenna aura odsłania szarozielone łąki schodzące wprost do rzeki. Nagle kaczki zrywają się do lotu i lądują trochę dalej ślizgając się po powierzchni przerywając takie chwile medytacji.

Docieramy do Nowogrodu dosyć szybko. Ze wzgórza rozpościera się w tej wiosce widok na Wieprz. Jemy kanapki i słuchając opowieści snujemy plany ale jest i czas na zabawę. Miejscowa górka to wymarzone miejsce do zjazdów okolicznych dzieci. Wszędzie leża worki wypełnione słomą. Nie możemy sobie odmówić takiej frajdy. Mateusz taszczy na szczyt Topolino, śnieg więzi po kolana. Zjazd super, kontra, wyskok na garbie i chłopak wypadł z kajaka. Zapomniane kurtki dziecięce   leża niewinnie na stoku nie zdając sobie sprawy z tego, że były zarzewiem awantur. Ile to razy samemu się bez czegoś wróciło do domu gdy zabawa pochłaniała niczym woda.

Dopływamy do Kijan. Tak, po lodzie po którym chodziłem śladu nie ma. Trzeba się wbić w zaśnieżoną skarpę. Otwieram włości i rozpalam pod kozą, herbata i powoli żeliwo zaczyna wypełniać pusty dom ciepłem. To był ładny dzień i jeszcze ładniejszy spływ. Wracamy do Lublina i niedługo po tym tak dobrze mi się zasypia.

W drodze rozważaliśmy problem nazwy rzeki. Zbieg dwóch małych strug pod Bychawą, Kosarzewki i Gałęzówki, bierze przewrotnie swe imię od tej pierwszej, mniejszej. Źródła Kosarzewki biją w okolicach Kosarzewa Górnego, Gałęzówki zaś w Woli Gałęzowskiej. Płynąc na zachód i północ zbiegają się przy stawach bychawskich w odległosci około 30 km od Lublina. Tu także zaczynamy, w składzie ja, Bartek i Szymek, popołudniową porą spływ rozpoczynający sezon, z zapałem pierwszeństwa w „eksploracji” szlaku. Poprzedników nie było, woda płynie wartko lecz korytem szerokości od dwóch do pieciu metrów, pośród drzew liściastych, dość często zwalonych i krzaków utrudniających płynięcie. Głebokość, zbadana osobiście na pierwszych 100 m, ok. metra, na środku piaszczyste dno, z brzegu muł. Prawy brzeg przeważnie wysoki, lessowo-kredowy z bijącymi źródłami. Miejscami wapienne kamienie pod powierzchnią wody.

Mój debiut w górskiej jedynce mógł skończyć się tylko w jeden sposób, do tego pływanie zwałkowe takim kajakiem jest mi całkiem obce. Wsiąść trudno, bo i nogi nie chcą się dziwnie zmieścić, a i o przechył łatwo. „Stawiasz dziś!” – słyszę głos Szymka – „jak nastrój?”. „Co zrobić… płyniemy” – odpowiadam. Rzeka jest bardzo ładna, kręta, powyżej poziomu wody, na wysokości ok. 1,5 metra widać uczepione gałęzie, dawne zatory, ślady po wylewie sprzed trzech lat. Niestety, bliska obecność wsi sprawia, że jest bardzo brudno. Każda zwałka to zator z płynących butelek, plastiku i styropianu. Bijące źródła leją swą krystaliczną wodę wprost do reklamówek i flaszek. Obraz nędzy i rozpaczy, piżmak płynie pośród zruszonych przez nas śmieci, ptak śpiewa na gałęzi, uwieszonej folią.

Po około 3,5 km po prawej stronie stoi bielona chata kryta strzechą. Warto ją kiedyś odwiedzić, choćby pieszo czy rowerem. Na pokonanej trasie są trzy przenoski. Pierwsza tuż za stawami, druga to gruby pień, służący za kładkę. W zależności od poziomu wody i umiejętności, możliwy do przepłynięci pod nim. Trzecia to sztuczny uskok, do pokonania w fartuchu, co też Bartek czyni. Słońce już kryję się za drzewami, w dolince wieje wietrzyk wzmagając uczucie zimna, zaczęliśmy przecież dopiero o 14, a dzień nie jest jeszcze długi. Czas kończyć, Bychawka Pierwsza, most i tu też stoi nasz samochód. Chłopaki jadą po drugi, zostawiony w Bychawie. Ja myję sprzęt. Odcinek liczy 7 km, pokonany w czasie dwóch godzin, wije się pośród łąk, miejsc widokowych i wartych zwiedzenia. Plan na lany poniedziałek – do ujścia w Osmolicach.

Jeszcze odnośnie metodyki opisu szlaków, tych małych i dużych. Kartka i długopis kompletnie się nie sprawdzają, nie ma na to czasu gdy nurt bystry. Pocieszam się, że rzeka przepłynięta została raczej dla idei, niż dla jej promocji. Natomiast ślad w GPSie użyczonym przez kolegę, Grzegorza Kasprzaka, zapisany bardzo dokładnie. Waypointy po spływie raczej nieprzydatne przez zapomnienie (czyt. nie nazwanie), czekają do ustalenia z mapami satelitarnymi.
W ten sposób dzień bynajmniej się nie skończył. Rozpoczynaliśmy sezon już za stołem, przy rozmowach z odwiedzonymi starymi wiarusami i Warszawiakami, płynącymi po Wieprzu, trwających do późnej nocy.

Zdjęcia dzięki uprzejmości Bartka.

W Lubotyniu (73km) spędziliśmy dwa dni. Miejsce jest pięknie położone na piaszczystej wydmie. Władze postawiły tam drewnianą wiatę na wzniesieniu, miejsce na ognisko, stoły, ławeczki, wykopano doły na śmieci, z pokrywami, a jakże. Wkopano nawet bramki, i z nich skorzystaliśmy rozgrywając mecz. Kręcą się tam miejscowe dzieci, mimo że biwak oddalony od wsi.
Władze. Jeden z „kręcących się” to syn tutejszego przedstawiciela władzy. Po godzinie mamy wizytę dwóch rosłych chłopów poubieranych w maskujące barwy.
„Ot nasze pozwolenie” – mówi Wicio – wyjmując album ze zdjęciami, z którym chyba nawet śpi. Władza ogląda, ogląda – „O, to maj boss”. Zdjęcie z poprzedniego roku, na którym ściskamy rękę kierownikowi Parku – Jurze – zastępuje pozwolenie. Przedłużające się oczekiwanie. Wyjęta flaszka to sygnał by zawrzeć ściślejszą znajomość. Dwaj strażnicy zadowoleni z takiego rozwoju turystyki już o nic nas nie nękają, doradzają jak płynąć, pouczają by zostawić porządek, oferują usługi. Dzieci przybiegną rano z jajkami, ogórkiem, mlekiem… co tylko trzeba, sok z brzozy, będzie i sok. Flaszki ubywa. A u tiebie zena jest? – słyszę. Niet. Abo tu jest taka ładna po psychologii. I rzeczywiście przyszła następnego dnia, przynosząc w fartuchu ogórków. Ja gdzieś w tym czasie się zawieruszyłem. Dostałem burę od Wicia, że nie chce pogłębiać przyjaźni Polsko-Ukraińskiej.
Mam zdjęcia w uściskach tych ludzi, i syn, który kiedyś obejmie z pewnością jakiś urząd jest na nich. To dopiero fundament.

Starsi są ciekawi. W domu tylko stara żona, która już nie chce słuchać swojego chłopa. A tu ktoś nowy, chętny do rozmowy, i który pływa łódką, trochę inną niż moja, ale po mojej rzece. To wspaniały powód by dosiąść się, móc komuś opowiedzieć. Ten człowiek deklamował wiersze, opowiadał, zaprosił do domu, by zobaczyli goście jak żyją tutejsi.

Dwa dni, troszkę lenistwa, troszkę odpoczynku. Kilka kilometrów za Wietłami (57km) rzeka zaczyna rozlewać się na wielkie połacie przestrzeni. Płytka, klucząca miedzy trzcinami zarasta, tak iż sierpień to najgorszy czas na płynięcie tego odcinka. Oczywiście da się to zrobić, jak wszystko. Ale niemalże do Lubiaźi (89km) Prypeć jest niczym podmokła łąka. Kilka zastawek na rzece potrafi dać w kość. Najwspanialsze były chwile, gdy widziało się zakręty porośnięte trawami, strzałką. Mijało meander i ciągle łąka, łąka, ostre słońce, łąka zamiast rzeki.

04.05.08

Ostatni dzień. Niby już wszystko przygotowane, kajaki powiązane na przyczepie od wczoraj, a jeszcze jesteśmy daleko od domu i o powrocie jeszcze się myśleć nie chce. Jeszcze ten dzień ostatni wypić do końca, najwięcej, łapczywie każda chwilę wspomnieć, zobaczyć coś jeszcze, jeszcze popatrzeć na chłopców z wędkami nad Piną, gdy bez trudu wyciągają kolejne ryby, gdy nasi, zniechęceni wędkarze złożyli już wędki.

Podróż do Brześcia dłużyła się, czas umijali nam Szymon z Marysią czytając przewodnik i informacje o mieście.
Stajemy na parkingu przed Twierdzą Brzeską. Część idzie zwiedzać muzeum kolei, część samą twierdzę.

Aleja ciągnie się szeroko, przybliżając się z wolna do kanciastegpo pomnika ciemnej, prawie czarnej, barwy. Na jego środku, niby wyłom ostrzy swe ramiona gwiazda, pod którą trzeba przejść. Unosząc głowę w tą swoistą bramę mimowolnie stałem się ofiarą nalotu, pomocnikiem zegarmistrza „purpurowego”, słuchaczem ognistego przemówienia. Głośniki to raz waliły bomby, warczały silnikami samolotów, a ja musiałem uciekać pośród krzyków kobiet i dzieci, to znów tykaniem obwieszczały nieunikniony koniec, to znów sypały sowieckimi frazesami o echach wojny, generałach itd. Patrząc tak w górę na krawędzie pięcioramiennej gwiazdy, zazębiające się, tworzące skomplikowaną siatkę, odnosi się wrażenie przemyślanego działania artysty, który to projektował, to po prostu ciekawie wygląda. Pozwala zrobić ładne zdjęcie światłocieni, nie widać już gwiazdy.
Jeśli sama brama może zrobić wrażenie to jak piorunujące wrażenie robi kolos oddalony o jakieś pięćset metrów. Betonowa rzeźba wielkości bloku mieszkalnego, z którego wyrywa się paskudna gęba muskularnego czegoś, pomalowanego szara farbą. Wzrok świdrujący ziemie, wargi wykrzywione, mięśnie obnażone, wygląda to wszystko tak jakby było nieskończone, bo miejsce, gdzie mogła by być druga ręka, to już betonowy kloc. Tylko sierp i młot skrzyżowane.

Zbliża się Dzień Pabiedy, 9 maja, czuję się to na każdym kroku. W miasteczkach i miastach słupy przyozdobione czerwonymi flagami, transparentami, plakatami patriotycznymi koniecznie z czerwonym elementem gwiazdy. W brzeskiej twierdzy dziś próba generalna, bo młodzi ubrani już galowo, wyczyszczone kałachy w dłoniach 15 – 16 latków, białe kokardy oślepiają blaskiem, bo słońce dziś tak pięknie przyświeca. Wspaniały dzień na meldunek, wspaniały by przemaszerować i dać się sfotografować mi, młodej parze składającej kwiaty pod gierojem. Już płonął znicze, może nigdy nie gasną, złożone wieńce dziękczynne.
Poszedłem do cerkwi, pięknej, bogatej. Ślub za ślubem idzie jak na taśmie. Można się zatrzymać, obejrzeć piękne ikony, posłuchać śpiewu babć, popatrzeć na wspaniały rytuał zaślubin, korony, haftowane ręczniki, stroje.

Jakiś jednak niesmak mi zostaje. Idę sam popatrzeć na lokomotywy. Nie mam już pieniędzy więc oglądam je przez ogrodzenie. Jak z filmów parowozy z gwiazdą na czele, już uśpione, stoją jeden za drugim.
Wejść można było grupowo, za 3 zł, z rabatem, przewodnikiem. Zwiedzać do woli wszystko, dotykać, zaglądać, otwierać, bez ograniczeń. Wycieczki dzieci były szczególnie rozradowane.
Usiadłem na ławce z Witkiem i polką z Brześcia, której mieliśmy przekazać dary wjeżdżając na Białoruś. Wtedy nie miał się kto po nie zgłosić i większość po prostu rozdaliśmy ludziom napotkanym na naszej drodze. To co zostało plus to co każdy ofiarował ze swojego majdanu zostawiliśmy kobiecie.
Zakupy robili nie zaopatrzeni. Baśka, Szymon, Marysia, moja siostra i ja poszliśmy przyjrzeć się mijanej po drodze cerkwi. Pięknie odnowiona, seledynowo – biała, gościła znów młodą parę. Tu śluby odbywają się w niedzielę.

Granica. Paszporty, karty, które wypełniało się przy wjeździe i pytanie, które musiało paść, a którego wszyscy się bali. „A gdzie wy mieszkali, gdzie wasz meldunek?” – na co Robert wyjął odręcznie wypisany rachunek za hotel, w którym mieszkał, w czasie gdy my pływaliśmy Stwigą.
„No dobrze, tam jest sklep. Biegnij po flaszkę, tylko tak, żeby jej kurwa nikt nie widział!”. Nie było już rubli na wódkę, trzeba było jeszcze coś wykupić wyjazdowego glejtu, wszyscy zrzucili się na 5000 tyś rubli. Całe 5 zł.
Wódkę poświęcił Szymek, Robert, elegancko w teczuszce zaniósł ją pogranicznikowi. Rozpadało się a my wciąż stoimy, załatwiona sprawa, paszporty w kieszeniach i nic. Robert pyta urzędnika, dlaczego – „no jak pojedziecie, napada wam do kajaków, tam u was nie ma miejsca by stanąć pod dachem”. Bardzo miło z jego strony.
Bug, miła pani w budce z biało czerwonym na ramieniu, celnik zapytał o przemycanych ludzi i pojechaliśmy. Gdyby nie ten postój, wszystko trwałoby 20 minut.
Lubartów. Wyrzucamy chłopaków ze Szczykarkowa. Pomagamy nosić ich kajaki na posesję.
Lublin. Chatka Żaka. Część spływowiczów wysiada tutaj, część jedzie nad Zalew Zemborzycki. Tu też odbiera mnie ojciec. Wróciłem ze spływu.
Odprowadzający przyczepkę na ogrodzony teren zakopali Tranzita. Trzeba było sprowadzić ciągnik by wygrzebać z dołu samochód. Dla nich wyprawa skończyła się znacznie później.

Tam jest propaganda, ale i u nas też jest dobra propaganda. Białoruś nie jest krajem, który odpowiadał mojemu wyobrażeniu wykreowanemu głównie przez telewizję. Że ludzie nie mogą tam żyć, wszędzie kręci się milicja i właściwie wszyscy są podejrzani. Są tam rządy silnej ręki, i większość ludzi jest z tego zadowolona, mają co jeść, na czas wypłacane pieniądze, żyje się im szczęśliwi i dobrze. Oni nie chcą polityki, a swoją wolność i tak mają. Jeśli chcą to piją, a jeśli chcą to pracują na swoim. Przyznaję, że widziałem Białoruś przez pryzmat wsi, konserwatywnej w swych poglądach. Wsi, której lepsze czasy nie są potrzebne, bo wymiera. Ale i miasto zobaczyliśmy. Ładne, wystrojone dziewczyny, bogate samochody, porządek, który polskie miasta mogłyby pozazdrościć, równe drogi, sklepy, w których uginają się półki, żywą kulturę i życie zwykłych ludzi.
Tam można jechać i nie ma czegoś takiego jak mur, nie trzeba się niczego bać, to przecież tak blisko. Kraj znany mniej niż Francja, Hiszpania czy Włochy, nie wiem dlaczego. Tam nic się takiego nie dzieje, tam jest normalnie.
Tylko inaczej.

I tak nie wszystko opisałem, wiele przemilczałem, wiele nie chciałem zobaczyć. Dziękuję szczególnie za zdjęcia, którymi przyozdobiłem tekst, nie pytając ich autorów o zgodę.

2.05.08

Rankiem, Krzysiek opowiedział mi zasłyszaną historię o zastrzelonym Żydzie, który skonał na miejscu naszego obozowiska podczas próby ucieczki i tu też wrzucono go do dołu. Śladu mogiły, znaku czasu i pamięci nie było po nim nigdzie. Stary człowiek, który opowiadał, wspominał porządek „za Polski”, jako jedyny narzekał na Łukaszenkę, na rząd, biedę. Sam zbierał butelki, dorabiając w ten sposób do 150 zł emerytury. Nawet skupy – mówił – nie bardzo chcą brać od niego to szkło. Krzysiek z Romkiem dali mu największa konserwę szynki jaką mieli, on na to skromnie zapytał, czy sami nie będą głodni.

Z Szymonem poszedłem do magazynu i po wodę. Starszy gospodarz z chęcią napełnił nasze bukłaki mówiąc, prowadząc nas na podwórko, „nasze chłopaki…”.
Płyniemy mijając wieś. Stajemy tylko na chwilkę za potrzebą.
Uzgadniamy, że dłuższy postój i wycieczkę kulturowo-krajoznawczą zorganizujemy w następnej, mijanej wsi.
Rychło, pobliską wioskę obwieszcza osobliwa przeprawa przez rzekę. Jej brzegi łączy stalowa linka, a do niej przymocowana jest tratwa na PETach. Do niej natomiast, przywiązany jest sznurek pozwalający przeciągnąć tratwę na swoją stronę. Pojawia się miejscowy z rowerem i dzięki niemu możemy popatrzeć na ową przeprawę.

Do wioski prowadzi ścieżka przez las, a obok niej kręta droga dla dużych pojazdów. Wprost z lasu wychodzimy na asfalt ulicy Sowieckiej. Już z dalsza obserwują nas mieszkańcy siedzący na podpłotowych ławeczkach. Z gospodarstwa, które akurat mijamy wychodzi człowiek, i krótko z nim rozmawiając o cmentarzu położonym gdzieś w lesie, odnosimy wrażenie, że nie jesteśmy tu mile widziani. Mijamy tylko ławeczkę, kłaniając się przy tym, na plecach czując wzrok siedzących, idziemy do sklepu. Już tam opowiada chłop, że my na cmentarz chcemy.
W sklepie jest akurat kontrola, może inwentaryzacja, bo przed sklepem stoi wielka ciężarówka, a urzędnicy i sklepowa biegają miedzy stertami skrzyń. Obsługuje nas ładna, młoda sklepowa – rzadki widok na białoruskich wioskach.
Z Ewą na barana oglądamy szkołę, bibliotekę – wszystko w ruinie, za budynkiem szkoły, w starej szopie, piętrzą się ławki i inne szkolne sprzęty. Smutny widok. Chodząc tak, trafiam na wzrok jakiejś gospodyni. Z chęcią i Ewą, na plecach idę, może uda mi się znów cos stargować. Dziecko cieszy oczy każdej kobiety i wzbudza większe zaufanie niż osiłek w wojskowych spodniach. Przekrzykuję jazgocące, małe pieski, wyjaśniając skąd my i co bym chciał. I już słyszę to co wszędzie, że nikt tego nie haftuje, że oczy, że oddane, ale ciągnę do chałupy, co tam. Na ganeczku siedzi zdziwiona staruszka, strach widać na jej wiekowej twarzy.
Kupuję w końcu wyszywankę, kobieta długo upiera się, że nie sprzeda. Przekonuje ją zgoda męża, który spał do czasu mojego przyjścia. Poczęstunek drożdżowym ciastem wieńczy interes. Ewa wolałaby cukierki, które małej daje kobieta, ale dziecko nie moje, może nie mu można. Ciągnie mnie zniecierpliwiona, ale dzielna, do grupy naszych. Biorę plecak, w którym miałem ciasta z Solidarności i wracam, by odwdzięczyć się za gościniec. Już babcia z większą ochotą, uśmiechem i zaufaniem przyjmuje podarek.
Wychodząc ze wsi rozmawiamy jeszcze z ludźmi z ławeczki. Macie tam kogoś? A po co wy tam chcecie iść? Na pewno sami nie traficie, tam dużo ścieżek! I nikt z nich nie podnosi się by nas zaprowadzić na cmentarz, odchodzimy zawiedzeni po ich reakcji. Ale i wioska dawniej przecież radziecka była, i mentalność ich dawna jeszcze.
Błądzimy po sosnowym lesie szukając cmentarza. Prawdę mówili mieszkańcy, że bez przewodnika, którego oni nam nie zapewnią, sami nie znajdziemy drogi. Trafiają nań w końcu Szymek, Szymon i Romek, mówią, że jest to cmentarz jakich wiele i nie idziemy wszyscy by go zobaczyć.
Płyniemy dalej zatrzymując się w wiosce po stronie dawnej polskiej granicy. Pichcimy kaszę, która jest nie lada urozmaiceniem, z przyprawą ziołową i konserwą smakuje wyśmienicie. Apetyt wzmagają mi i wyostrzają Trzy Niedźwiedzie – dobre rosyjskie piwo.
Postanawiamy ruszyć jednak do wioski dróżką między z rzadka rosnącymi dębami. Podwijamy nogawki, bo drogę odcina nam małe bagienko.
We wsi natykamy się na Truskawkę i Marysię – przestraszone opowiadają nam jak to pewien Iwan, podniesionym głosem zaprasza je do siebie na poczęstunek. Robił to tak energicznie, że te biedne pouciekały w trwodze. Wioska już wie za jego staraniem, że Polacy przyjechali.
Dwóm babciom stojącym na drodze daję ciastka, słysząc wzruszenie w głowie i w słowach „synku….”. A zaraz po tym znów zjawia się Iwan w militarny ubraniu i krzyczy „Wsie ku mnie, wsie ku mnie…” i tak w kołomacieju. Wchodzimy więc sporą grupą na podwórko a z izby wypada okropna baba, spita, wyrwana z łóżka, w którym widocznie trawiła niedawno pity alkohol. Z krzykami „polaki sraki” itd. wygania nas, „kołhoza mi tu nie trza…”. Wychodzimy na szosę by ugasić awanturę, rozładować napiętą sytuację. Iwan znika w chałupie ale zaraz biegnie za nami intonując znaną nam już śpiewkę „wsie ku mnie…”. Kobieta już udobruchana zapowiada większą wypitkę. Niepostrzeżenie, z Szymkiem uchodzimy z obejścia przyśpieszając kroku by nie dotarły do nas słowa fatalnego zaproszenia.

Idziemy na cmentarz, na którym znajdujemy rozwiązanie zagadki słowa „Białostockie”, które raz po raz padało w czasie rozmowy. W naszym rozumieniu oznaczającego pochodzenie, może miejsce gdzie mieszka rodzina rozmówcy. Napisy na połowie nagrobków to nazwisko Białostocki. Iwan także pochodzi z tego rodu, oboje jego rodziców było Polakami. Gdy tylko dowiedział się kim jesteśmy, zagrał w nim sentyment i chęć ugoszczenia rodaków.
Wchodzimy na powrót do Iwana, kochanka, jak się okazało, mocno już rozochocona obściskuje Wicia. Przed domem biega wielki świniak, spaceruje koń obskakiwany przez psy, a nasi patrzą na to widowisko jak zadziwione dzieci. A nasz gospodarz, ze zgrzebłem w jednej ręce, to poczesuje przywoływane imieniem prosię, to drugą ręką podaje tłustego stakana z mętnym bimbrem. Widok zadziwiający przeradza się w osobliwy, gdy przepasany flintą, wnosi na stole suszone lub wędzone ryby. Twarde, trzeba je żuć powoli, by mięso uwolniło smak pozbawiony charakterystycznego aromatu rybiego. Z grzbietowej części chyba zepsute.

Szymon zapisuje tym czasem od kobiety adres, by wysłać zdjęcia, kilka słów w podzięce.
Stakan krąży miedzy wszystkimi, lepki, tłusty, sterylizowany co chwila nalewanym samogonem. Tak samo szybko jak pojawił się stół z rybą, zaraz i zniknął za drzwiami chałupy, a my wychodzimy jakby nam kulturalnie dano do zrozumienia: „popili, pojedli – już was ugościłem, więc dziękuję, wyjdźcie…”
Iwan znów wyskakuje i krzyczy znane zdanie. Tym razem prowadzi nas do swojego domu. Trochę machając ręką na godzinę i pozostały nam dystans, idziemy. Braknie miedzy nami gospodarza, tym razem machając ręką na niego, wracamy do kajaków. W drodze spotykamy starszego pana, który śpiewa nikomu z nas nieznaną piosenkę o ułanach. Nad rzeką opowiadamy o powodzie przedłużającej się wizyty w wiosce.
Płyniemy rzeką mocno meandrującą i zakola mijające się prawie przerywają brzegi, muszę jednak opływać je, nie widząc nikogo z przodu. Jestem zmęczony, może mi się też nie chce, gdy wiem, że to ostatnie chwile, które spędzam na Białorusi w kajaku.
Słyszę od pewnego czasu donośny szum drogi, prawie huk, który roznosi się po lesie i rzeką – po tylu dniach ciszy, ten dźwięk napawa mnie odrazą, a jednocześnie zwiastuje koniec i możliwość wyprostowania nóg.
Most, żelbetonowa konstrukcja wyłania się na jednym krańcu lasu i brzegu rzeki i niknie na drugim. Już widzę kajaki, płynę z rzadka muskając wodę piórem. Zbliżając się do mostów zawsze tak robię by jak najwięcej ludzi śmigających samochodami mogło mnie zobaczyć w tym dostojeństwie dryfu. By widzieli i zazdrościli, że oni tam, pędząc, a ja tu, nie wiedząc jaki mam dzień tygodnia – płynę.
Robert nie chce jechać dalej, stajemy więc w sosnowym lasku nad wysoką skarpą w bliskiej odległości od szosy. Nie wszyscy są zadowoleni z szumu, przenosimy się więc troszkę dalej z namiotami.
Ognisko płonie do późnej nocy. Próbujemy śpiewać piosenki z repertuaru Czesława, słabą znajomość słów rekompensujemy chóralnym mruczeniem. Niektórzy zmęczeni pokładli się przy ognisku, grzejąc swe styrane plecy.
Takim, pozwalamy się odmeldować.