Składakiem przez świat

Druga edycja splywu trwala 12 dni, w tym 10 dni na wodzie i 2 dni odpoczynku. Przeplynelismy wg naszych obliczen 283km na Morawach i 30km na Dunaju.
Splyw nie byl trudny; mielismy juz przyjazd nad rzeke i odjazd przecwiczony za pierwszym razem. Balkanskie slonce prazylo, a serbskie ceny dawaly poczucie luzu. Woda jakkolwiek nizinna nie pozwalala sie nudzic.
Byc moze w przyszlym roku wybierzemy sie tutaj znowu.
Celinka i Jarek

Zaswiadczamy, ze komunikacja autobusowa w Serbii dziala doskonale. Sprawdzilismy to wielokrotnie na wlasnej skorze. Jedyna trudnoscia w podrozy z Ram do Niszu byla koniecznosc stawienia sie na przystanku o 6.45. A potem gladko z dwoma przesiadkami, bez zbednego oczekiwania, znalezlismy sie o 12 w Niszu.

Nadajemy z bardzo sympatycznego hostelu w Niszu “Down Town”, Celinka i Jarek.
Dziekujemy Krysiu za koordynowanie operacji “Morawa”!

Nocleg w ogródku w Ram. Nazajutrz, po złożeniu kajaków ruszamy promem na wycieczkę na lewą stronę Dunaju do wsi Stara Palanka. Dotąd oba brzegi są serbskie, niżej prawy pozostaje serbski a lewy to już Rumunia. Przed nami wysokie wzgórza – tutaj rozpoczyna się przełom Dunaju.

Celinka i Jarek

Z biwaku ruszamy na drugą stronę Dunaju. Płyniemy szeroko rozlaną wodą, zmagając się z przeciwnym wiatrem. Chowamy się za wyspami. Mały ruch na rzece. Prawy brzeg mokradła, lewy – wydmy dobre do biwakowania. Dochodzimy do z dala widocznego zamku w Ram.
W kafanie przy przystani promowej kończymy spływ. Hura!

Celinka i Jarek

Całodzienny biwak na lewym brzegu Dunaju 5 km od ujścia Morawy. Naszą plażę – jedyną na ciągłym, łozowym brzegu zawdzięczamy olbrzymim robotom czerpalnym prowadzonym za naszymi plecami przez hałaśliwą pogłębiarkę. Na szczęście potwór w nocy śpi.
Kupujemy od wędkarzy z pogłębiarki ryby.
Wznosimy toast za Dunaj.

Celinka i Jarek

Od mostu Osipaonica-Pozarewac Morawa zrobiła się szeroką rzeką o zarośniętych brzegach. Piłowaliśmy 6 godzin do ujścia.
Na Dunaju z niepokojem rozglądamy się za biwakiem. Ładnie, ale na porośniętych łozami brzegach trudno stanąć. Na szczęście Jarek wypatrzył na przeciwległym brzegu piaszczystą skarpę.

Celinka i Jarek

Ostatnie machnięcia wiosłami po Morawie i mamy Dunaj.
Na szkicu można porównać wielkość Wielkiej Morawy z Dunajem (wpis KK).

Brzegi Morawy szpecą śmieci. Podjeżdża chłop traktorem i bez żenady, w biały dzień kipuje odpady na skarpę. Jeżeli Morawa nie tonie w śmieciach to pewnie dlatego, że w czas powodzi wszystko gdzieś spływa.

Celinka i Jarek

Rozsmakowaliśmy się w sałatce z pomidorów, cebuli i sera feta. To nasze ulubione śniadanie. Równie często pojawia się pszenna bułka posmarowana kajmakiem – białym, słonym serem serbskim. Nie odmawiamy sobie tutejszego wina, bo jest wyborne i niedrogie. Słynne serbskie mięsiwa próbujemy w nadrzecznych kafanach.

Celinka i Jarek

Nad rzeką młyn wodny z krzyżem, coś błyska wysoko między drzewami – to pewnie monastyr zaznaczony na mapie tuż nad rzeką. Idziemy schodkami w górę i zaglądamy do malutkiej cerkwi. Zakonnice proszą nas do stołu na kawę z talerzykiem miodu. Opuszczamy gościnny monastyr z kupionym winem, obdarowani chlebem.

Celinka i Jarek

Umiejscowienie młyna wodnego i Monastyru Zlatenac na Wielkiej Morawie (wpis KK)

Po dwóch dniach na Wielkiej Morawie jesteśmy na biwaku 30km za miejscowością Cuprija. Rzeka nizinna, choć stale zdarzają się bystrza, niektóre bardzo górskie. Brzegi łąkowe z podchodzącymi do rzeki wzgórzami. Wczoraj zakupy i życie portowe w Cuprija. Zjedliśmy „cevap salukom” i „vesalica brla”, do tego piwo „Jagodinsko”.

Celinka i Jarek