Składakiem przez świat

Kleszcze.
Przed wyjazdem otrzymaliśmy wiadomość, że w Ałtaju trapi ludzi plaga kleszczy. Nie byliśmy tym zbudowani, pocieszalimy się wpomieniem o podobnych historiach u nas w kraju. Niby miały wyjątkowo się rozpanoszyć, kąsać i to chorobliwie, ale kiedy przyszło co do czego, to poza jaimiś tam sporadycznymi przypadkami, o żadnej infekcji i zagrożeniu nie mogło być mowy. Liczyliśmy, że i tym razem będzie podobnie. Niestety, zawiedliśmy się. Pierwszego dnia nic, ale w następnym, podczas krótkiego odpoczynku Wiesiek poderwał się i wykrzyknął: „Jarek, kleszcze łażą po wiośle”. Rzeczywiście jakieś małe dwa żuczki spacerowały sobie po wiosle ale żeby od razu miały to być kleszcze – to wątpiłem. W nocy prawda była goła jak kleszcz na udzie. Było tego mnóstwo. Codziennie wydrapywaliśmy po kilkanaście sztuk tego paskudztwa. Ałtajski kleszcz jest większy od rodzimego i może przez to łatwiej go po prostu paznokciem wydłubać. W dzień spotkania z nim nie sprawiały kłopotu, był i zraz usuwało się go. Gorzej nocą .Przypadek skrajny, gdy budziło swędzenie. Wiadomo było, że bestia już dobrze się wgryzła w miękkie twego brzucha i łatwo nie odpuści. Raz pomagałem sobie nożem, tak sprawę zaniedbałem. Po takim, zabiegu pozostawała ranka dość rozległa, źle wyglądająca, gojąca się powoli. I na tym się kończyło, tak w ogóle, można z kleszczami nauczyć się żyć, a w siłę różnych anty środków powątpiewam. . Będąc w temacie wspomnę, że nie trapiły nas komary. Ałtaj jest od nich wolny i jeśli wierzyć miejscowym, ma być to skutek cedrowych lasów w których robactwo to się nie pleni. Na Obie pokazywały się już komary, można było skutecznie chronić się przed nimi, stawiając biwak na skraju piaszczystych łach. Wieczorny wiatr natrętów wywiewał. J.F.