Czwartego dnia dobijamy do brzegu, nie zauwazajac, ze laka jest wioskowa przystania. Gotujemy obiad i raptem jestesmy otoczeni gromada chlopcow, cwiczacych na nas swa dwuzdaniowa angielszczyzne: “What’s your name?, “Where are you from?” Zmykalismy na wode az sie kurzylo.
Tak dalej plynac nie sposob. Podroznicy nie moga sie bac kontaktow z miejscowymi. Pierwsza proba; Jarek idzie na zakupy do wioski, a ja zostaje przy kajaku. Do sklepu prowadzila i odprowadzala omal cala wioska. Ja w tym czasie otworzylam dla dzieciarni szkolke angielskiego. Pierwszy sukces!
Calodzienny biwak to szansa na nabranie do siebie zaufania. Mieszkancy wioski razem z dziecmi wedkuja przy naszym biwaku, a my siedzimy razem z nimi nad rzeka, rozmawiajac z niewielkim rozumieniem. Ale to wystarcza. Jest milo. Przy odplywaniu Jarek poszedl do wsi pozegnac sie i wrocil z dwoma bochenkami chleba i butelka mleka. Bez bakszyszu!
Nie zawsze bylo tak dobrze. Na innym biwaku po sympatycznym spotkaniu z gospodarzem plantacji i zyczeniu sobie “Good night!”, w calkowitych ciemnosciach przychodza pod namiot jakies dwa plantacyjne typki, domagajac sie 200 funtow na nauke angielskiego. Noc uplynela nam z siekierka pod glowa i latarka w reku. Nazajutrz rano przyznalismy, ze mielismy raczej do czynienia z nachalnym zebractwem niz z wymuszeniem pieniedzy.
Jednak najgorsza jest agresja dzieci bez nadzoru doroslych. Zdumiewal nas ich nasmiewczy, zlowrogi stosunek do nas. Nie mozemy zrozumiec, dlaczego te dzieci tak sie zachowuja.jedyny sposob na nich, to zwijac sie z brzegu i odplywac.
Pozdrowienia, Celinka i Jarek
0 komentarzy ↓
Na razie nie ma komentarzy, napisz coś!
Napisz komentarz